Ik ben Renate
Mijn kijk op rouw ontstond niet vanuit een boek..
Jarenlang werkte ik als docent Pedagogiek in het MBO. Ik leerde anderen over gedrag, ontwikkeling en wat mensen nodig hebben om verder te komen.
Totdat het leven me zelf lessen bracht die in geen enkele lesmethode stonden.
Op mijn 21e verloor ik plotseling mijn beste vriend. Negen jaar later overleed mijn vader onverwacht. Anderhalf jaar daarna werd mijn zoontje Mees* met 25 weken geboren. Na twee dagen intens vechten moesten we afscheid van hem nemen.
Drie totaal verschillende verliezen.
En hoewel ik iedere keer mijn leven weer oppakte, merkte ik uiteindelijk dat doorgaan niet hetzelfde was als herstellen. Dat besef heeft niet alleen mijn eigen leven veranderd. Het vormt de basis van hoe ik nu naar rouw, verlies en lichamelijke klachten kijk en hoe ik vrouwen begeleid in mijn praktijk.
Van docent Pedagogiek naar werken met rouw en het lichaam
Na mijn verliezen kreeg ik steeds meer lichamelijke klachten. Extreme vermoeidheid. Chronische spanning in mijn nek en schouders. Slecht slapen. Innerlijke onrust. Verdriet dat er soms wel was, maar waarvoor in het dagelijks leven lang niet altijd ruimte was.
Ik ging op zoek. Niet omdat ik dacht dat mijn rouw ‘weg’ moest, maar omdat ik wilde begrijpen waarom mijn lichaam bleef reageren.
Mijn zoektocht bracht me uiteindelijk bij NEI.
Daar ontdekte ik iets wat later ontzettend belangrijk zou worden in mijn werk: je kunt je heel bewust zijn van wat je hebt meegemaakt, terwijl er onbewust nog emoties en spanning meespelen. Na mijn eerste NEI-sessie merkte ik al verschil. Ik kreeg meer energie, kon beter ontspannen en sliep beter. Maar mijn nek en schouders? Die bleven vastzitten. En juist dát fascineerde me. Want blijkbaar kon er op emotioneel niveau iets veranderen, terwijl mijn lichaam de fysieke spanning nog steeds vasthield.
Daar ontstond mijn manier van werken
Ik ging me verder verdiepen in de verbinding tussen het mentale en het fysieke. Transformational Cupping kwam op mijn pad en gaf mij een manier om ook daadwerkelijk met die lichamelijke spanning te werken.
Later volgden onder andere vuurcupping, fascia release, Raindrop massage, orthomoleculaire ondersteuning en verdieping in hormonen.
Niet omdat ik zoveel mogelijk technieken wilde verzamelen.
Maar omdat ik steeds beter wilde begrijpen:
Wat maakt dat een vrouw zich mentaal misschien allang ‘goed’ voelt, terwijl haar lichaam iets anders laat zien?
En andersom: waarom komt lichamelijke spanning soms steeds opnieuw terug, hoe vaak je die spieren ook behandelt? Die nieuwsgierigheid is nog steeds een belangrijk onderdeel van mijn werk.
Vertel me jouw verhaal
Na een verlies is er vaak veel aandacht. Mensen vragen hoe het met je gaat, luisteren naar je verhaal en zijn er voor je.
Tot het leven voor iedereen weer doorgaat. Maar misschien is jouw behoefte om te praten helemaal niet verdwenen.
Over wie je mist. Over wat er is gebeurd. Of over hoe je je nu écht voelt.
Tijdens dit gratis gesprek krijg je die ruimte. Een oprecht luisterend oor, zonder oordeel, zonder goedbedoelde adviezen
en zonder dat je sterk hoeft te zijn. En misschien merk je tijdens ons gesprek dat je niet alleen behoefte hebt om je verhaal te delen,
maar ook iets wilt veranderen aan de klachten waar je sinds je verlies tegenaan loopt.
Dan kunnen we samen kijken wat daarin bij jou past.
Jouw verhaal mag er zijn. Ook als de rest van de wereld alweer verder lijkt te gaan.
Wat ik inmiddels bij zoveel vrouwen heb zien gebeuren...
Inmiddels heb ik meer dan 200 vrouwen mogen begeleiden. En één ding blijft me daarin opvallen: veel vrouwen hebben helemaal niet meer door hoeveel klachten ze eigenlijk hebben.
Ze komen bijvoorbeeld bij mij omdat ze altijd moe zijn. Dat is hun klacht. Tenminste, dat denken ze. Tijdens een behandeling blijkt vervolgens hoe ontzettend vast hun nek en schouders zitten. Maar dat hadden ze zelf nauwelijks meer door. Pas wanneer ze na de behandeling voelen hoe licht en ontspannen hun schouders kunnen aanvoelen, beseffen ze hoeveel spanning daar eigenlijk altijd zat. En als we verder kijken, blijkt dat diezelfde vrouw ook drie keer per week buikpijn heeft. “Ja, maar dat heb ik altijd.” Ze wordt iedere nacht een paar keer wakker. “Dat komt gewoon omdat ik een lichte slaper ben.” Ze heeft regelmatig hoofdpijn. “Waarschijnlijk te weinig gedronken.” Ze is snel overprikkeld. “Dat komt omdat het zo druk is op mijn werk.” Voor ieder signaal heeft ze ergens onderweg een verklaring gevonden. En dus is ze eraan gewend geraakt.
Het is haar nieuwe normaal geworden.
Dat vind ik één van de interessantste dingen aan mijn werk. Niet alleen kijken naar de klacht waarvoor iemand binnenkomt, maar uitzoomen.
Want wanneer je al die losse signalen naast elkaar legt, blijken ze vaak helemaal niet zo los van elkaar te staan.
Ik zie in mijn praktijk regelmatig verbanden tussen langdurige spanning, emoties en de verschillende mentale en lichamelijke klachten die iemand ervaart. Dat betekent voor mij niet dat iedere buikpijn, hoofdpijn of hormonale klacht automatisch emotioneel veroorzaakt wordt. Wel dat het de moeite waard is om niet alleen naar één symptoom te kijken, maar naar het hele plaatje.
Voor mij is een klacht daarom zelden alleen een klacht. Het is informatie.
En juist daar begint mijn manier van kijken.
Mijn eigen ervaring werd mijn visie
Mijn eigen verhaal heeft daar natuurlijk een grote rol in gespeeld. Ik had zelf ook jarenlang verklaringen voor wat ik voelde. Mijn schouders zaten vast omdat ik verkeerd had gelegen. Ik was moe omdat ik het druk had. Slecht slapen hoorde bij een druk leven. Los van elkaar klonk het allemaal best logisch.
Pas later zag ik hoeveel er met elkaar samenhing. Dat heeft mijn visie op klachten veranderd. Ik wil niet alleen weten:
waar heb je last van?
Ik wil weten:
wat laat jouw hele systeem zien?
Wat speelt er mentaal? Welke emoties zijn bewust aanwezig? Wat speelt er misschien onbewust? Waar houdt je lichaam spanning vast? Wat is voor jou inmiddels zo normaal geworden dat je het niet eens meer als klacht benoemt? En welke verbanden zien we als we al die informatie naast elkaar leggen? Dat is voor mij de kern.
Geen standaard behandeling
Maar kijken wat jij nodig hebt..
Dat ga je waarschijnlijk snel merken als je bij mij binnenkomt.
NEI vormt een belangrijke basis binnen mijn behandelingen. Daarmee onderzoek ik onder andere welke bewuste en onbewuste emoties meespelen en waar het lichaam spanning aangeeft. Daarna kijk ik wat jij nodig hebt. Soms vraagt je lichaam om stevig lichaamswerk. Soms merk ik dat spieren en bindweefsel ontzettend vastzitten. Soms is warmte passend. En soms heeft een lichaam juist helemaal geen behoefte aan nóg harder werken, maar aan diepe ontspanning.
Daarom combineer ik onder andere NEI met Transformational Cupping, vuurcupping, fascia release en Raindrop massage. Waar passend kijk ik ook naar leefstijl, voeding, supplementen en hormonale factoren. Niet iedere vrouw krijgt dus dezelfde behandeling. En ook jouw tweede behandeling hoeft niet hetzelfde te zijn als je eerste.
Ik kijk naar wat er op dat moment bij jou speelt.
Ik ben niet degene bij wie je binnenkomt, zestig minuten behandeld wordt en vervolgens plaatsmaakt voor de volgende. Ik wil je leren kennen. Niet alleen je verhaal, maar ook hoe jij reageert. Welke klachten je zelf misschien niet eens meer als klacht ziet. Waar je overheen praat. Wat je lichaam laat zien. Wat er verandert tussen behandelingen door. En waar je misschien zelf nog helemaal geen verband tussen had gelegd. Daarom werk ik met trajecten.
We hebben niet alleen de behandelingen, maar ook tussentijdse mini-consulten waarin we je voortgang bespreken. Je krijgt opdrachten die aansluiten bij jouw proces en we kunnen onderweg bijsturen. Ik vind het belangrijk dat je begrijpt wat er gebeurt, maar vooral dat je het verschil gaat ervaren. Want je kunt precies begrijpen waarom je niet slaapt en nog steeds iedere nacht wakker liggen.
Dan is er blijkbaar meer nodig dan alleen begrijpen.
Bij mij krijg je tijd
Ook daarin heb ik mijn praktijk bewust anders ingericht. Ik plan maar één cliënt per dagdeel. Een behandeling duurt ongeveer twee uur en soms langer. Er zit dus niet direct iemand achter je te wachten waardoor we ineens moeten afronden omdat de klok zegt dat onze tijd voorbij is.
Er mag tijd zijn.
Om te onderzoeken. Om te behandelen. Om te ervaren wat er gebeurt.
En daarna is er ruimte om nog even na te praten, iets te drinken of bijvoorbeeld een kaartje te trekken. Dat klinkt misschien als iets kleins.
Voor mij is het een essentieel onderdeel van mijn manier van werken.
Als jouw lichaam al maanden of misschien jaren gewend is geraakt aan doorgaan, wil ik niet dat je bij mij óók het gevoel krijgt dat je moet opschieten.
Buiten mijn praktijk?
Dan ben ik vooral Renate. Ik woon in Heeswijk-Dinther met mijn man en onze drie kinderen. Mijn praktijk bevindt zich ook hier. Ik ben moeder, partner en ondernemer. Iemand die graag wil begrijpen waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren en die waarschijnlijk nooit uitgeleerd raakt.
Mijn achtergrond als docent zit trouwens nog steeds behoorlijk in me. Ik vind het belangrijk dat je niet alleen hoort wat we doen, maar dat je ook steeds beter leert begrijpen wat er in jouw hoofd en lichaam gebeurt. Maar ik ben niet degene die tegenover je gaat zitten en twee uur lang alleen maar wil praten. Mijn werk begint vaak juist waar woorden alleen niet voldoende zijn.
Waarom ik dit werk doe?
Omdat ik inmiddels te vaak heb gezien wat er gebeurt wanneer iemand die al heel lang doorgaat ineens ontdekt hoeveel haar lichaam eigenlijk al die tijd heeft gedragen. Wanneer ze na een behandeling haar schouders beweegt en verbaasd zegt: “Horen mijn schouders zó te voelen?” Wanneer iemand voor het eerst beseft dat drie keer per week buikpijn eigenlijk niet ‘gewoon bij haar hoort’. Of wanneer iemand die dacht dat ze prima sliep, ineens ervaart hoe het voelt om écht uitgerust wakker te worden.
Dat zijn voor mij geen losse dingen. Ik wil juist samen onderzoeken welke verbanden er zijn tussen wat je hebt meegemaakt, wat je voelt, hoe je leeft en wat je lichaam laat zien. Niet om overal koste wat kost een emotionele verklaring achter te zoeken. Maar ook niet om ieder signaal afzonderlijk weg te zetten als “dat zal wel door de drukte komen.
”Mijn eigen levensverhaal bracht me bij dit werk.
Mijn opleidingen gaven me de technieken. En de vrouwen die ik inmiddels heb mogen begeleiden, hebben mijn visie alleen maar verder gevormd:
kijk niet alleen naar de klacht die het hardst roept. Kijk naar de hele vrouw die voor je zit.
Dat is hoe ik werk. En dat is wie ik ben als begeleider.